De Partybus – Halloween special

0
(0)

Daan tilde suf zijn hoofd op en keek om zich heen. “Whoa!” zei hij luid. “Ik moet echt dronken geworden zijn op dat Halloweenfeest.” Hij controleerde snel of zijn kostuum, een groot stoffen blad, nog op zijn plaats zat.

Toen tilde hij zijn hoofd op en keek naar het zwarte en oranje crêpepapier dat in grote lussen aan het plafond van de schemerige bus hing en naar alle andere gekostumeerde passagiers. Hij kon zich niet herinneren dat hij in deze bus was gestapt. Het laatste wat hij zich herinnerde was dat hij op Astrid’s feestje met Karina het balkon op was geslopen voor een beetje seks bij maanlicht.

“Hé, slaapkoppen,” riep een stem luid, “gaan jullie niet feesten? Dit is tenslotte de feestbus.”

Karina lag bijna comateus tegen Daans schouder. Haar kostuum bestond uit drie strategisch geplaatste stoffen vijgenbladeren. Het was niet te zien terwijl ze zaten, maar van achteren zagen zowel zij als Daan er volledig naakt uit. Ze opende langzaam haar ogen en keek naar Daan. Toen werden haar ogen wijder terwijl ze de schemerige bus rondkeek. Ze was duidelijk in de war. Alles was versierd in Halloween oranje en zwart, net als het appartement waar ze de nacht waren begonnen. Fel uitziende jack-o-lantaarns en doodshoofden versierden de ramen. De chauffeur deed zelfs mee door een zeer authentiek uitziend duivelskostuum te dragen. Zijn zeer zwarte puntbaard was slechts een tint lichter dan zijn hooggepolijste ebbenhoutzwarte hoorns.

“Wanneer zijn we bij Astrid vertrokken?” vroeg ze Daan met een wat slordige stem.

“In ieder geval rijdt geen van ons beiden,” antwoordde Daan. “We waren allebei erg dronken. Het laatste wat ik me herinner is dat we stiekem naar haar balkon gingen voor een booty call om middernacht. Ze moeten ons betrapt hebben en ons eruit geschopt hebben.”

“Ja,” antwoordde Karina. “Astrid’s man is een soort van gespannen kont over dat soort dingen. Je kunt alles laten zien en heel grof dansen, maar zodra je probeert verder te gaan, ga je eruit.”

“Tijd om onze nieuwste Party Bus Gasten voor te stellen,” zei de luide stem enthousiast. Daan en Karina konden nu zien dat het de chauffeur was die sprak. Ondanks hoe luid zijn stem was in de grote bus, leek hij niet in een of andere microfoon te spreken.

Daan dacht met een lach, “Dat is echt netjes. Hij moet zijn microfoon hebben ingebouwd in die nepbaard.”

“Dit is Daan Bakker,” zei de stem en Daan stond verbaasd op. Het was alsof hij door iets omhoog werd getrokken in plaats van uit zichzelf op te staan.

“En zijn partner voor vanavond is Karina Visser,” ging de stem verder. Karina schoot ook overeind. Aan haar gezicht kon Daan zien dat ook zij op de een of andere manier overeind was getrokken in plaats van zelf op te staan.

De bus barstte uit in een luid gejuich en geklap.

“Zo,” ging de stem verder, “wie van jullie krijgt hier vooraan in de bus een welkom pak slaag?”

Zowel Karina als Daan keken totaal verward. Daan riep luid: “Wat krijgen we nou?” en de stem antwoordde: “Precies! Maar wie van jullie gaat de toegangsprijs betalen hier vooraan waar iedereen je kan zien? Kom gewoon hier, kleed je uit en pak de tralies aan weerszijden van het middenpad.”

Zoals de meeste feestbussen was de bus ingericht met alle stoelen tegen de buitenmuren, zodat er veel ruimte was in het midden. Er hingen ook veel chromen pijpen aan het plafond. Boven de stoelen vormden de pijpen een ruimte die bedoeld leek voor bagage. Er stonden daar veel dozen en koffers van verschillende grootte. En dan, een paar centimeter voor de bagagerekken aan de rand van het middenpad waren twee dikkere pijpen die over de hele lengte van de bus liepen en zo te zien bedoeld waren om staande mensen houvast te geven.

“Wie van jullie wordt het?” drong de stem aan. “Kleed je uit, kom hier vooraan staan en pak de handrails vast. Dan zal iedereen je een welkom pak slaag geven.”

“Dat zal ik doen,” zei Daan zacht tegen Karina en toen stond hij op. Hij scande snel de stoelen in de bus en zag dat er zestien mensen aan elke kant van de bus zaten, inclusief hem en Karina.

Terwijl hij daar stond, stormden vier van de vrouwen in de bus op hem af en begonnen hem vooruit te sleuren. Terwijl ze trokken, trokken ze ook zijn vijgenblad uit, zodat hij tegen de tijd dat hij vooraan kwam helemaal naakt was… en op de een of andere manier waren de vier meisjes dat ook. Nog eens acht meisjes voegden zich bij hen toen ze vooraan kwamen. Ook zij waren naakt.

“Pak de rails,” beval de chauffeur en Daan voelde zijn handen omhoog reiken en zich om de chromen buizen sluiten. Een van de meisjes wikkelde snel een zwart leren bandje om zijn rechterpols en wond het vervolgens over zijn hand en de pijp, alvorens het weer naar beneden over zijn pols te wikkelen en op zijn plaats vast te zetten.

Een ander meisje, een zwart meisje met vlammend oranje haar, begon zijn linkerpols te omwikkelen. “Ik ben Jolanda,” zei ze bijna enthousiast terwijl ze zijn hand stevig om de rail wikkelde.

“Drie minuten,” riep de chauffeur, “te beginnen over vijf… vier… drie… twee… één!”

Op de eerste tel sloeg Jolanda een korte leren paddle in Daans kont. Toen sprong ze snel aan de kant en een van de andere meisjes sloeg haar peddel in zijn kont. Hij had nauwelijks tijd om te schreeuwen voordat het volgende meisje toesloeg.

Hij kon zijn spiegelbeeld zien in de voorruit van de bus. Iedereen buiten kon hem waarschijnlijk gemakkelijk zien en hij vroeg zich af hoe de bus kon voorkomen dat de politie hem aan de kant zette. Het spiegelbeeld toonde hem ook een lange rij naakte meisjes die in een strakke cirkel achter hem liepen. Een van hen sloeg toe en haastte zich dan naar de achterkant van de rij, terwijl het volgende meisje hem op zijn kont sloeg. Veel vager in het spiegelbeeld zag hij ook een iets kortere rij naakte mannen in een soortgelijke cirkel achteraan de bus lopen. Karina’s geschreeuw vertelde hem dat zij op de een of andere manier tegenover de achterste ramen van de bus een soortgelijk lot onderging.

Telkens als Jolanda vooraan in de rij kwam, zei ze: “Ik ben het weer,” terwijl ze hem op zijn kont sloeg. Hij was er vrij zeker van dat ze acht of negen keer sprak, wat betekent dat hij meer dan honderd klappen kreeg in die drie minuten.

Na wat zowel heel kort als heel lang leek, drukte de buschauffeur op de claxon van de bus. Het was een zeer luide claxon die klonk als tien op het dak en de zijkanten van de bus gemonteerde vrachtwagentoeters. Er klonk gekletter toen de vier meisjes de peddels in een grote mand onder de stoelen gooiden. Toen lieten twee van de meisjes zijn handen los.

“Welkom Daan en Karina!” riep de chauffeur en de andere mensen in de bus klapten en juichten opnieuw.

Daan wankelde terug naar waar hij had gezeten. Karina wankelde naar hem toe. Toen ze bij de plaats kwamen waar ze hadden gezeten waren hun gekostumeerde vijgenblaadjes nergens te bekennen.

“Wist je dat het zo zou gaan?” vroeg Karina aan Daan.

“Ik wist niet eens dat we in deze bus zouden zitten,” antwoordde Daan.

“Ach, je went er wel aan,” zei een blanke dame van middelbare leeftijd, terwijl ze haar hoofd op en neer knikte. “Marvin en ik waren net zo verbaasd als jij toen we voor het eerst aan boord werden gebracht.”

Een dunne, ietwat grijsharige man die naast haar zat leunde tegenover haar en stak zijn hand uit. “Ik ben Marvin,” zei hij met een glimlach. “En dit is Mandy.”

Mandy stak haar hand uit naar Karina. Karina keek boos en verward, maar ze pakte voorzichtig Mandy’s hand en schudde hem.

“Waarom ben je naakt?” vroeg Karina aan Mandy.

“Het is de feestbus, gekkie,” antwoordde Mandy met een grote glimlach. “En het is Halloween. Iedereen is naakt in de Halloween feestbus.”

Daan en Karina keken allebei op en neer over de lengte van de bus. Iedereen was nu inderdaad naakt… inclusief de chauffeur. Delen van zijn kostuum bleven echter, of in ieder geval was er een soort rode verf of verf die zijn hele lichaam bedekte. Hij lachte luid en zei: “Het is danstijd!”

Plotseling dreunde er harde muziek met een zeer zware beat uit de luidsprekers aan het plafond. Iedereen sprong overeind en begon te dansen. Er was niet veel ruimte in de bus, dus de tweeëndertig mensen zaten behoorlijk dicht op elkaar en dansten tegen elkaar aan. Karina probeerde te bewegen zodat ze niet tegen iemand aan schuurde. Daan probeerde dat ook te vermijden, maar Mandy bleef zich tegen hem aandrukken en wreef haar kont tegen de zijne. Karina gilde en sprong naar voren toen een lange zwarte man van een jaar of twintig met opzet met zijn voorkant tegen haar kont wreef.

“Ik vind dit niet leuk,” jammerde ze tegen Daan. “Laten we gaan.”

Daan deed zijn mond open om te spreken, maar de chauffeur antwoordde haar eerst. “Niemand verlaat de feestbus tenzij ik het zeg,” zei hij luid. Toen lachte hij. Het was een diepe, kwaadaardig klinkende lach. Hij voegde eraan toe: “Maar iedereen krijgt de kans om uit te stappen.”

De muziek stopte en iedereen ging weer zitten. “Tijd voor een Big O-wedstrijd,” riep de chauffeur.

Iets fellere lichten gingen aan in het middenpad en drie verticale koperen palen ontvouwden zich uit het plafond en klampten zich luidkeels vast aan de vloer van de bus. Ze leken op strippalen, behalve de koperen kettingen die aan de bovenkant van elke paal hingen. Aan elke paal hingen vier kettingen van ongeveer een meter lang, en aan elke ketting was een grote, zwarte, polsband bevestigd.

“We hebben zes deelnemers nodig,” zei de chauffeur enthousiast. Toen begon hij namen te noemen. “Mandy en Jolanda,” riep hij, “jullie zitten aan paal nummer één.

De dame van middelbare leeftijd en de oranjeharige dame liepen naar de voorkant van de bus en gingen met hun rug tegen de paal staan. Mandy keek naar voren en Jolanda stond met haar rug naar de bus.

“Op paal nummer drie,” ging de chauffeur verder, “hebben we Darla en Xena.”

Een wat mollige vrouw met een wat donkere huidskleur haastte zich naar de achterkant van de bus. Een andere vrouw die er Aziatisch uitzag, stond op van de achterste rij en stapte het gangpad in. Terwijl ze naar de paal liepen was het duidelijk dat Xena veel korter en veel, veel dunner was dan Darla. De mollige vrouw keek naar de bus. De oosterse vrouw keek naar de achterdeur.

“En tenslotte,” zei de chauffeur, “op paal nummer twee in het midden van de bus, hebben we Bela en… Karina!”

Een zeer donkerharige jonge vrouw stapte langzaam naar de middelste paal. Ze was erg lang en erg dun. Toen ze passeerde, leek het bijna alsof ze een wandelend skelet was met vlees erop.

Karina zat trillend naast Daan, maar stond niet op. Een stem boven haar zei streng: “Laat ons je niet dwingen.”

Ze keek op en twee nogal gespierde mannen stonden boven haar.

“Ik wil niet,” zei ze aarzelend.

“Wil iemand van ons dat?” bromde een van hen en greep haar bij de armen. Ze trokken haar met gemak overeind.

“Oké, oké,” zei ze, terwijl ze hun armen wegsloeg. “Ik zal het doen. Ik doe het.”

Omdat er maar één plek was waar ze heen kon, wist ze waar ze moest zijn. Ze ging met haar rug naar de paal staan en keek naar de achterkant van de bus. Nadat ze op haar plaats stond, begonnen de twee mannen aan de voorkant van de bus en sloten voorzichtig de boeien om de polsen van elk van de vrouwen. De kettingen leken niet verstelbaar, maar ondanks hun verschil in lengte bleef elk van de vrouwen op haar tenen aan de kettingen hangen.

“Willen de partners van de deelnemers zich nu bij hen voegen,” riep de bestuurder, “zodat we met deze wedstrijd kunnen beginnen?”

Twee vrouwen en vier mannen, waaronder Daan, liepen naar hun partners.

“Jullie weten allemaal hoe dit werkt,” zei de chauffeur streng. Toen lachte hij en voegde eraan toe: “… behalve onze nieuwkomers Karina en Daan.” Hij lachte weer en zei: “Maar die hebben het snel genoeg door.”

“Mandy en Marvin, opstijgen.” riep de chauffeur en Marvin ging op één knie zitten. Mandy tilde haar benen van de grond en zwaaide haar lichaam zo dat ze met haar benen over zijn gezicht kon schuiven. Hij schokte zijn schouders om haar te centreren en stond toen op.

“Jolanda en Joyce, jullie zijn de volgende!” zei de chauffeur streng en het zeer, zeer blanke meisje, ook met oranje haar, dat voor Jolanda stond, zakte op één knie. Terwijl Joyce worstelde om weer overeind te komen, zag haar rug er nog witter uit met Jolanda’s ebbenhouten zwarte benen die eroverheen hingen.

“Darla en Dan!” riep de chauffeur. Dan was een van de grote, gespierde mannen geweest die Karina had gedwongen op haar plaats te gaan zitten aan de paal. Hij gromde lichtjes toen hij zichzelf – en Darla – in positie tilde.

“Xena en Xu!” riep de chauffeur en een Aziatische heer, niet veel groter dan Xena, knielde op een knie voor haar neer. Hij moest haar benen opvangen en over zijn schouders leiden. Toen stond hij op.

“Bela en Anastasia!” zei de chauffeur ferm en Bela’s bijpassende partner liet zich op één knie vallen. Anastasia was net zo bleek als Bela en bijna net zo dun. Haar haar was ook zwart, maar was duidelijk geverfd. Bela plaatste voorzichtig een been over Anastasia’s schouder en tilde toen moeiteloos haar andere been op en zette het op zijn plaats. Het was bijna alsof ze dit vaak oefenden.

“En als laatste, maar niet de minste… toch, Karina en Daan!” riep de chauffeur, bijna lachend. Omdat ze de andere vijf koppels op hun plaats hadden zien zitten, wisten ze allebei wat ze moesten doen. Daan zakte op één knie. Karina steunde haar gewicht op haar polsen en zwaaide haar lichaam omhoog, waarbij ze met een knie op elk van Darins schouders landde.

“Ik herinner onze deelnemers eraan,” zei de bestuurder kalm, “dat het niet de snelheid is die telt, maar de intensiteit van het orgasme. Als de tijd om is, is de vrouw met het meest intense orgasme de winnaar.”

Ergens vandaan klonk tromgeroffel en de chauffeur zei: “In drie… twee… één… begin met eten!”

Karina trok met haar hakken tegen Darins rug en schoof haar kut stevig tegen zijn mond. Hij begon gretig te likken en te likken. Daan zei dat hij niet echt van “naar beneden gaan” op een meisje hield, en Karina moest hem af en toe praktisch smeken om haar gewoon uit te eten. Maar als hij eenmaal zover was, was hij er altijd enthousiast over. Ze maakte er vaak grapjes over en zei dat de enige reden waarom hij het niet wilde, was dat hij bang was dat hij verslaafd zou raken aan kutsap en haar mondslaaf zou worden. Daan vond dat nooit grappig.

De bus moet hebben stilgestaan terwijl de stellen zich klaarmaakten, want Daan was nog niet begonnen of de bus schommelde naar voren, waardoor hij bijna van zijn voeten viel. Karina moest hard met haar benen trekken om hem overeind te houden… en natuurlijk begraven in haar kutje.

De weg waarop ze zich bevonden moet vol kronkels zijn geweest, want Daan werd regelmatig naar links en rechts geslingerd. Als hij niet op zijn plaats werd gehouden door Karina’s benen, was hij waarschijnlijk omgevallen. Hij viel wel op zijn knieën toen de chauffeur heftig remde om te voorkomen dat hij iets zou raken. Daarna werd hij weer overeind geslingerd toen de chauffeur weer snel optrok.

Hij had zich nauwelijks gestabiliseerd toen Karina haar kut hard in zijn mond stootte en met luide, hijgende stem begon te roepen: “Breng me over de top, schatje. Laat me klaarkomen! Alsjeblieft! Alsjeblieft! Laat me klaarkomen!”

Daan verdubbelde zijn likken, zuigen en slurpen en concentreerde zich vooral op haar zeer gezwollen clitoris. Hij kon Bela horen roepen tegen haar partner: “Annie, zuig en bijt. Laat me klaarkomen, Annie, schatje. Zuig op mijn clit tot ik klaarkom.”

Op de voorste paal stuiterde Jolanda zo heftig op en neer dat Joyce tussen haar benen vandaan werd geslingerd en tegen de rug van de chauffeur viel. Ze gilde alsof ze verbrand was en rolde op haar gezicht op de grond.

“De wedstrijd is nog niet voorbij,” zei de bestuurster boos en ze kroop terug naar de plek waar haar partner hing. Jolanda zwaaide snel haar benen weer over Joyce’s schouders en trok haar gezicht in haar kut.

Ze was net begonnen met likken en zuigen toen de chauffeur luid riep: “Nu!” en alle zes vrouwen plotseling tot een hoogtepunt kwamen. Allemaal, ook Jolanda, kregen ze een intens orgasme. Daan voelde hoe er vloeistof in zijn mond werd gespoten en Karina gilde en kronkelde, terwijl ze haar kut hard tegen zijn gezicht drukte en hem met haar benen nog strakker trok.

Het duurde enkele minuten voordat de zes vrouwen rustig over de schouders van hun partners hingen. De chauffeur riep luid: “Wat zeggen jullie ervan, feestgangers? Wie had het beste orgasme? Mandy? … Jolanda? … Darla? … Xena? Bela? Karina?”

Na elke naam pauzeerde hij voor het geschreeuw en applaus. Toen zei hij luid: “De bus heeft gestemd. Karina en Daan hebben de grote O-wedstrijd gewonnen.”

Hij lachte. Het was een diepe, kwaadaardige lach. Toen zei hij met een hele diepe, langzame stem: “En Jolanda en Joyce hebben verloren.” Zijn lach werd veel hoger en bijna joviaal toen hij zei: “En je weet wat dat betekent. Jolanda vooraan en Joyce achteraan.”

Verschillende vrouwen renden naar voren en grepen Jolanda en begonnen haar vast te binden. Een kleinere groep mannen greep Joyce en nam haar mee naar achteren waar ze haar vastbonden. Alles kwam Daan en Karina heel bekend voor. Het was precies hoe ze waren vastgebonden toen ze voor het eerst wakker werden in de bus.

“Mandy?” riep Karina. “Waar ben je?”

Daan draaide zich naar haar toe en zei: “Wat bedoel je?”

“Ze zijn weg!” schreeuwde ze bijna. “Allemaal! Mandy en Marvin, Darla en Dan, Xena en Xu, Bela en Anastasia! Ze zijn allemaal weg! Waar zijn ze gebleven?”

“We hebben alleen maar winnaars en verliezers in deze bus,” zei de chauffeur luid. Toen lachte hij en zei: “Totdat we een laatste winnaar en verliezer hebben.”

“Wat?!” zeiden zowel Daan als Karina terwijl ze elkaar met grote ogen aankeken.

“Maar nu,” schreeuwde de chauffeur, “is het tijd voor straf. Vrouwen vooraan, mannen achteraan.”

Negen vrouwen die nog in de bus zaten renden naar voren en pakten peddels uit de rieten mand. Een dozijn mannen, waaronder Daan, renden naar achteren.

“Karina!” riep de chauffeur op spottend strenge toon, “jij hoort voorin te zitten.”

Karina stamelde: “Ja, oké, ik kom eraan.”

Zodra ze voorin de bus stond, riep de chauffeur: “Drie minuten vanaf het moment dat Karina haar peddel heeft.”

Karina pakte een peddel uit de rieten mand en ging achteraan in de rij staan.

“Drie, twee één,” riep de chauffeur langzaam en riep toen heel hard: “Begin!”

Elk van de vrouwen sloeg Jolanda hard op de kont en racete toen naar de achterkant van de rij. De volgende vrouw deed hetzelfde, net als de volgende en de volgende. Karina was lichtelijk verbaasd dat ze de peddel zo hard in Jolanda’s kont sloeg. Ze was nog meer verbaasd over hoe goed het haar deed om Jolanda’s geschreeuw te horen en haar kont rood te zien worden. Ze sloeg Jolanda minstens een dozijn keer voordat de zeer luide toeter klonk en de bestuurder riep: “Tijd is om!”

Iedereen gooide onmiddellijk zijn peddels terug in de mand. Terwijl enkele vrouwen Jolanda losmaakten, liep Karina terug naar waar Daan zat en zei: “Heb je ervan genoten?”

“Waarvan genoten?” vroeg hij.

“Joyce op haar kont slaan. Heb je ervan genoten?”

Daan keek erg ongemakkelijk. Hij keek naar zijn handen die over zijn schoot lagen en werd toen heel rood.

“Je hoeft niet te antwoorden,” zei Karina. “Ik denk dat kleine Daan voor jou antwoordt.”

“OK,” zei Daan, “ik heb er wel van genoten. Ik weet niet waarom, maar haar geschreeuw wond me op, vooral toen ze bleef zeggen dat ze zich door ons allemaal in haar kont zou laten neuken als we zouden stoppen.”

Hij keek naar haar op en plotseling werden zijn ogen groot. “Jij kickte er ook op, nietwaar?” zei hij nadrukkelijk.

Karina zei niets, maar schudde haar hoofd op en neer om gedwee ja aan te geven. Ze zat even stil en zei toen: “Deze bus is vreemd. Hij doet rare dingen met ons.”

Als antwoord op haar opmerking riep de chauffeur: “Het beste moet nog komen. Maar eerst, danstijd!”

De muziek begon weer te schallen en de twaalf overgebleven paren haastten zich naar het midden van de bus om te dansen. Jolanda en Joyce bewogen wat langzaam, maar ze dansten tenminste op de maat van de muziek. Daan was gewoonlijk nogal verlegen met dansen, maar hij sprong uitbundig in het rond en botste tegen iedereen om zich heen. Karina was iets ingetogener, maar haar stoten waren vooral op Daan gericht. Elk contact met andere dansers – vooral mannelijke – kwam van hen, niet van haar.

“Kleine Daan houdt van deze dans,” zei ze speels.

Daan keek omlaag naar zijn stijve leuter die op de maat van zijn dans rondfladderde en zei: “Grote Daan vindt het ook leuk. …vooral als je je kont tegen me aan wrijft.”

Hij trok Karina strak tegen zich aan en begon haar op te tillen. Ze wist waar dit heen ging en zou zich er normaal tegen verzet hebben dat hij haar zo in het openbaar neukte, maar om de een of andere reden vond ze het niet erg. In feite hielp ze hem door zich aan de chromen spijlen op te trekken en haar benen aan weerszijden van zijn middel te spreiden.

Net voordat ze zich liet zakken, stopte de muziek en riep de chauffeur luid: “Genoeg gedanst. Tijd voor onze pijpwedstrijd. Zowel onze regerende winnaars als onze verliezers doen automatisch mee.”

Hij zwaaide de bus naar rechts en links alsof hij iets op de weg wilde ontwijken en Karina moest zich naast Daan neerleggen. Toen riep de chauffeur: “Daan en Karina jullie staan helemaal vooraan. Aangezien Jolanda Joyce blijkbaar niet kan pijpen, zullen we Ferry en Jerry moeten vragen om hun team te versterken. Ferry en Jolanda, jullie staan helemaal achteraan. Jerry en Joyce, jullie zitten in positie vijf.”

Daan en Karina liepen langzaam naar boven om naast de chauffeur te gaan staan. Ferry, Jerry, Jolanda en Joyce liepen naar de achterkant van de bus.

“Ben en Wendy, positie twee,” riep de chauffeur en een man van middelbare leeftijd en een jonge vrouw van amper twintig liepen naar Daan en Karina toe.

“Ik ben Ben,” zei hij. “En ik ben Wendy, de aanstaande trofee-vrouw,” pruttelde de jonge blondine. “Tenminste,” vervolgde ze, “ik zou de trofeevrouw zijn als Alice ons niet samen in bed had betrapt op het Halloweenfeest bij hen thuis.”

“Dus je werd uit het feest geschopt en kwam hier terecht,” zei Karina.

“Ja,” antwoordde Wendy, “zoiets.”

“Middelste paal,” riep de chauffeur, “Marcus en Alquina op plaats drie en Harold en Ellen op plaats vier.”

Marcus was een zeer gespierde man met donker krullend haar. Alquina was veel donkerder dan hij en had heel steil haar. Harold was een man van veertig. Ellen leek van dezelfde leeftijd. Ze leken – en klonken – als een oud getrouwd stel toen ze naar de middenpaal liepen.

Er zaten nog maar vier mannen en vier vrouwen in de bus. De mannen begonnen aan de achterkant en de vrouwen begonnen aan de voorkant en bonden de polsen van de mannen in de boeien.

Toen iedereen op zijn plaats zat, begon de chauffeur uit te leggen: “Dit is meer dan een pijpwedstrijd. Het gaat er niet om hoe snel je de man laat spuiten of zelfs hoe vaak hij spuit. De wedstrijd wordt bepaald door hoeveel sperma je uit hem zuigt. Naast elke paal staat een driedubbel borrelglaasje waarop je kunt meten. Aan het einde van de wedstrijd spuug je alles in het bekertje. Alles wat je uitspuugt in het maatglas telt… maar alleen wat je uitspuugt! Als hij op je gezicht of lichaam spuugt, telt dat niet. Als je het doorslikt… wel, dat kan niet gemeten worden. Dus je moet zoveel mogelijk van hem in je mond krijgen in zes minuten… vanaf één minuut.”

Hij lachte luid en zei: “Dat betekent, dames, dat jullie zestig seconden hebben om je handen te gebruiken om je man klaar te maken.

Karina keek wild om zich heen en reikte toen omhoog en streelde snel Darins leuter. Die was al stijf en hij zei: “Breng me nog niet over de top. Ik weet niet of het zal tellen.”

“Maak je geen zorgen,” antwoordde ze. “Ik ken de tekenen dat je gaat klaarkomen.”

Karina kende zeker de tekenen dat Daan op het punt stond te spuiten. In de zestig seconden dat de andere vrouwen hun man stijf kregen, bracht ze Daan twee keer tot aan de rand en stopte toen met strelen. Ze had hem voor een derde keer vlak bij de rand toen de bestuurder riep: “Begin!”

Ze liet haar hand vallen en hield haar mond over de kleine Daan, die onmiddellijk op haar tong spoot. Op de universiteit had Karina in een stripclub gewerkt om haar collegegeld te betalen, en een deel van de baan bestond uit drinken met de klanten. Ze was zo’n goede danseres dat ze nooit meer hoefde te doen dan zitten, praten en drinken, maar het leek wel of al die geile mannen een drankje voor haar wilden kopen en haar dat zagen drinken. Dus leerde ze een drankje te tinnen, wat betekende dat ze een shot van iets bestelde met een of andere frisdrank erbij. Haar favoriete drankje was altijd rum. Ze nam een grote slok van de rum, maar slikte hem niet door. In plaats daarvan hield ze het met haar tong tegen haar gehemelte. Dan nam ze een slok van haar frisdrank… Eigenlijk zou ze de mondvol rum terug in de frisdrank laten glijden. Het leek de Johns niet uit te maken of ze de frisdrank daadwerkelijk opdronk, ze wilden alleen de shot sterke drank in haar zien verdwijnen.

Ze gebruikte dezelfde truc met Darins sperma. Ze klemde het met haar tong tegen het dak van haar mond en bewerkte dan zijn lul met haar strak gesloten lippen. Kleine Daan voelde raar aan tegen de onderkant van haar tong, maar ze wist dat dit de enige manier was om een noemenswaardige hoeveelheid sperma te hebben om in het glas te spuwen aan het eind van de wedstrijd.

Ze hoorde de chauffeur zachtjes grinniken terwijl ze Daan naar een tweede hoogtepunt werkte. Net toen ze voelde dat zijn eikel begon te trekken, liet ze haar tong zakken en kreeg de hele lading op haar tong. Ze voelde een klein beetje in haar keel glijden, maar ze wist dat ze het grootste deel tegen het dak van haar mond had opgevangen.

Het gegrinnik van de chauffeur werd luider. Hij zag haar worstelen om Daan af te zuigen terwijl ze de vorige spuitjes nog steeds tegen het dak van haar mond hield.

“Eén minuut,” zei de chauffeur en Karina bracht haar handen omhoog en begon Darins ballen te masseren. Eén hand gleed iets naar achteren en ze begon haar vinger tussen Darins billen te schuiven.

Hij liet zich iets zakken om zijn wangen te openen en haar vinger zocht zijn gebobbelde gaatje. De chauffeur begon af te tellen, “Tien, negen, acht,” toen ze hard tegen Darins rozenknopje drukte en hij voor de derde keer in haar mond klaarkwam.

Gelukkig riep de chauffeur “Tijd!” net toen Daan spoot. Karina had de derde ejaculatie onmogelijk kunnen vertinnen. Ze greep snel het grote borrelglas en spuugde alles in haar mond naar beneden in het glas.

“Breng ze naar voren, dames,” riep de chauffeur, bijna lachend, en de zes vrouwen liepen naar voren met hun driedubbele borrelglaasjes.

“Eén eetlepel,” zei de chauffeur terwijl hem het eerste glas werd aangereikt. De volgende glazen waren allemaal tussen één en twee eetlepels.

Toen Karina hem haar glas overhandigde liet de chauffeur een luid “Huzzah! Hoera! We hebben een winnaar! Dit is meer dan drie eetlepels!”

“Maar dat zijn er maar vijf,” zei een van de vrouwen. “Waar is het glas van Ben en Wendy?”

De domme blondine stapte naar voren en overhandigde de chauffeur een bijna leeg glas. Toen draaide ze zich om naar Ben die nog steeds vast zat aan de paal achter Daan. “Het spijt me, daddykins,” zei ze met haar hoge stemmetje, “maar je hebt me getraind om altijd door te slikken en ik was gewoon vergeten dat ik het weer moest uitspugen.”

“Nou!” gniffelde de chauffeur, “we hebben een duidelijke winnaar en een duidelijke verliezer. Wendy zit achterin bij de mannen. Ben blijft vooraan bij de vrouwen.”

Twee van de mannen uit de kleine menigte kwamen naar voren en begonnen Ben vast te binden. De vier overgebleven vrouwen trokken een huilende Wendy naar de achterkant van de bus en bonden haar snel vast.

“Deze keer duurt het vijf minuten,” riep de chauffeur, “dus pak je peddels en maak je klaar.”

Karina pakte een van de peddels uit de mand en ging vooraan in de rij staan. Ze keek even over haar schouder en zag Daan als eerste achteraan de bus staan.

“Begin!” riep de chauffeur en Karina sloeg haar paddle in Ben’s kont. Met maar vijf vrouwen in de rij en vijf minuten om te slaan, kreeg ze veel kansen om Ben te horen schreeuwen en zijn kont rood te zien worden… en daarna paars. Tegen de tijd dat de luide toeters het beëindigden, was ze een soppende puinhoop tussen haar benen.

“Daar moet ik echt niet zo van genieten,” mompelde ze onder haar adem terwijl ze de peddel in de mand liet vallen.

De muziek schalde harder dan ooit tevoren en de chauffeur riep: “Danstijd!”

Met nog maar een dozijn mensen in de bus was er veel ruimte om te dansen, maar toch leek iedereen tegen elkaar aan te blijven botsen. Soms was het gewoon een casual botsing, maar andere keren leek het een duidelijke poging om tegen elkaars naakte lichaam aan te schuren. Karina hield Daan stevig vast en fluisterde in zijn oor: “Je moet me echt neuken.”

“Grappig dat je dat zegt,” zei de chauffeur met een glimlach. “Het is tijd voor onze voorlaatste wedstrijd. Dit is een neukwedstrijd.”

De muziek was gestopt en iedereen stond in paren bij elkaar.

“We hebben zes gemengde paren,” ging hij verder, “dus ik hoef geen voorbindapparatuur uit te geven. Maar de wedstrijd is zo opgezet dat elk type koppel kan deelnemen.”

Hij lachte en zei: “De regels zijn eenvoudig. Je neukt je partner in de kont op het ritme van de dansmuziek. Als je het ritme breekt, lig je uit de wedstrijd. Als één van jullie een orgasme krijgt, lig je uit de wedstrijd. Het laatste koppel dat overblijft zonder orgasme is de winnaar.”

Hij pauzeerde en zei toen: “Zoek een plek en maak je klaar. De wedstrijd begint als de muziek begint, dus je kunt maar beter op je plaats staan als de eerste noot klinkt.”

De zes koppels verspreidden zich in de bus. Daan en Karina bleven vooraan naast de chauffeur. Daan ging met zijn vingers door Karina’s spleetje en verspreidde toen haar natuurlijke glijmiddel tussen haar billen. Hij duwde een vinger in haar kont en ze kreunde diep. Hij begon zijn vinger in en uit haar te pompen. Al snel waren het twee vingers. En toen drie.

“Ik ben klaar,” zei Karina met een hese stem en Daan gleed zijn leuter in haar kont.

Ze stonden rustig te kijken naar de andere deelnemers. Ben had moeite om hem omhoog te krijgen tot Wendy op handen en voeten voor hem ging liggen en met haar kont naar hem wiebelde. “Neuk me in mijn kont, daddykins. Doe het nu,” smeekte ze.

De aanblik van haar kont en kut die naar hem knipoogden was alles wat nodig was om hem tot aandacht te brengen. Hij stapte naar voren en duwde in haar net op tijd voor de muziek begon.

Het was geen dansdeuntje. Het was een militaire mars. Daan meende het te herkennen, maar kon zich de naam niet herinneren. Het ritme was echter overduidelijk en zowel hij als Karina probeerden zich synchroon aan het tempo van de mars te houden.

De eerste die de controle verloor was de grote, gespierde man die het grootste deel van de wedstrijd als bewaker had gefungeerd. Zijn tengere partner huiverde plotseling en riep: “Neuk me! Neuk me! Neuk me in mijn kont!”

Haar orgasme zou genoeg zijn geweest om hen uit de wedstrijd te halen, maar het veroorzaakte ook zijn orgasme. Hij stond daar zwakjes in haar kont te stoten nadat hij zijn lading had geschoten.

Ben en Wendy waren de volgende. Of om precies te zijn, Ben was dat. Hij riep: “Je hebt zo’n lekker kontje,” terwijl hij zich over haar heen boog en sidderde van zijn orgasme.

Daan wist de naam van de andere twee stellen niet. Hij keek naar hen en vroeg zich af of hij hen kon overtreffen. Toen hij dacht aan het feit dat Karina hem zojuist drie keer had gepijpt, vroeg hij zich af of hij moest klaarkomen om te winnen. Misschien zou het genoeg zijn als Karina klaarkwam, maar ze zei altijd dat ze anaal haatte en Daan wist niet zeker of ze wel zou klaarkomen.

Een van de andere mannen kreunde luid en zakte over zijn partner heen. Blijkbaar triggerde dat de vrouw in het andere stel en zij begon te gillen en zich tegen de man aan te rammen.

“Het lijkt erop dat we onze verliezers hebben,” zei de chauffeur luid.

Daan draaide zich om naar het geluid van zijn aankondiging. Toen hij omkeek was iedereen weg, behalve het eerste stel.

“Stan en Zuzanna zijn onze verliezers,” schreeuwde de chauffeur. “En Daan en Karina zijn onze winnaars.”

Zodra de chauffeur dat zei, begon Karina bijna verwoed tegen Daan aan te duwen en dreef zijn lul diep in haar kont.

“Het is goed,” zei de chauffeur, “deze hebben jullie verdiend,” en Daan en Karina kwamen samen tot een hoogtepunt. Alles werd even donker en toen Daan zijn ogen weer opendeed, lagen hij en Karina op de vloer van de bus.

“Hopelijk hebben jullie je niet bezeerd, jongens,” beschimpte de chauffeur, “want jullie hebben vanavond nog een laatste gevecht.”

De stoelen van de bus klapten omhoog en de koperen palen trokken zich terug tegen het plafond. “Dit is een dubbele wedstrijd, twee tegen twee,” legde de chauffeur uit. “De winnaar is de laatste die overeind blijft. Als je gepind wordt, lig je eruit. Ik ben de scheidsrechter.”

Hij stond op van de bestuurdersstoel en liep naar het midden van de bus. Voor het eerst kon Daan zien dat zijn lichaam helemaal rood was, behalve zijn horens, het haar op zijn hoofd en zijn schaamhaar. Zijn knalrode leuter stak uit de zwarte, glanzende haarkluwen en hing slap langs zijn voorkant. Hij reikte bijna tot aan zijn knieën en zag eruit alsof hij in erectie enorm zou zijn.

“De regels zijn eenvoudig,” zei hij streng. “Er zijn geen regels. Zet de rug van je tegenstander tegen de grond voor drie tellen en ze zijn gepend. Begrepen.

Daan en Karina zeiden allebei, “Ja.” Stan en Zuzanna zeiden, “Ja.”

“Begin dan met vechten!” riep de bestuurder en stapte opzij.

Stan en Zuzanna sloten zich onmiddellijk aan bij Karina. Dat leek een goede tactische zet omdat zij de zwakste van het stel leek te zijn. Maar Karina was getraind in verschillende verdedigingssystemen en blokkeerde met gemak hun eerste aanval.

Stan probeerde haar neer te halen, maar ze duwde hem opzij. Dat liet Zuzanna open voor Darren. Normaal was hij terughoudend om een vrouw te slaan, maar na alle rare dingen in deze bus kon het hem niet schelen wie of wat ze was. Hij sloeg haar hard van opzij en haalde haar neer.

Ze gaf een grote “oomph!” toen haar rug de grond raakte, maar Darren was niet in staat haar schouders vast te houden. Zij probeerde wanhopig onder hem uit te komen en hij probeerde wanhopig haar schouders op de grond te drukken. Ze spreidde haar benen en schopte hard, waarbij ze haar rug boog. Het zou haar helemaal van de vloer hebben gebracht als Darren niet over haar heen had gelegen.

Ze lagen even stil en toen voelde Darren hoe ze haar lichaam aanspande om de beweging te herhalen. Hij liet haar haar brede trap doen, maar toen ze overeind kwam, stak hij een hand helemaal in haar kut en duwde hard met zijn onderarm over haar schouders. Ze schommelde op en neer. Haar schouders stonden op de grond. Als hij haar daar nu maar kon houden terwijl de chauffeur drie keer op de grond sloeg.

“Vastgepind!” riep de chauffeur uiteindelijk en Darren sprong op en rende naar Karina. Haar verdedigende bewegingen hielden Stan bezig, maar ze kon hem onmogelijk neerhalen. Hij zag Darren niet achter zich aankomen, dus gebaarde hij naar Karina door op zijn knieën te tikken en vervolgens zijn armen over zijn eigen schouders te leggen. Toen hield hij zijn hand met drie vingers omhoog.

Hij hield hem weer omhoog met twee vingers. En toen met één vinger. En toen wierp hij zich zijwaarts tegen Stans benen, precies bij de knieën. Tegelijkertijd lanceerde Karina zich op hem met opgetrokken knieën, zodat ze hem bij zijn val naar beneden reed met haar knieën op zijn schouder en haar handen tegen de basis van zijn nek.

Stan maakte een luid geluid en lag toen stil. De bestuurder sloeg drie keer op de vloer en zei toen: “We hebben een winnaar!”

“Dus wat hebben we gewonnen?” vroeg Darren.

“Dat zullen jullie zo meteen zien,” zei de chauffeur. “Deze Halloween Party Bus is een klein verzetje van mij. Het rijdt elk jaar op Halloween de wereld rond als het middernacht is.”

“Hoe zijn we hier gekomen?” vroegen Darren en Karina samen.

“Simpel,” zei hij met een glimlach. “Jullie stierven terwijl jullie de liefde bedreven op Halloweenavond.” Hij haalde zijn schouders op en zei: “Oh, ik snap niet iedereen die dat doet. Alleen degenen die stiekem doen of vals spelen of anderszins de regels overtreden.”

“Zoals neuken op Astrid’s balkon,” zei Karina.

“Precies,” zei hij met een grote glimlach. “Maar jullie hebben gewonnen.”

Hij wees naar Stan en Zuzanna en zei: “En zij hebben verloren. Dus zij gaan met mij mee terug naar de busschuur.”

“En de anderen dan?” vroeg Karina.

“Zij zullen hier volgend jaar zijn…” antwoordde hij, “en het volgende… en het volgende totdat ze of een uiteindelijke winnaar of een uiteindelijke verliezer zijn.”

De bus begon steeds donkerder te worden en Darren’s lichaam was plotseling vol pijn. Iemand scheen een licht in zijn ogen. “Deze leeft!” riep hij verbaasd uit.

“Deze ook!” riep een andere stem.

“Hoe in godsnaam?!” zei een diepere, luidere stem.

“Dat zoeken we later wel uit,” zei de man die bij Darren was. “Laten we ze nu naar het ziekenhuis brengen.

Darren had zes gebroken ribben, een gebroken arm en twee gebroken botten in zijn rechtervoet. Karina had een gebroken arm en een gebroken been. Volgens het eindrapport hebben ze het overleefd, omdat het gebouw waar Astrid in woont, aan de voorkant drie verdiepingen terug ligt en grote balkons vormt, zoals bij Astrid. Er zijn grote luifels over de privébalkons, zodat de mensen op de verdiepingen erboven niet kunnen zien wat er beneden gebeurt.

Darren had Karina blijkbaar op de balkonreling gezet zodat hij haar kon betreden, maar er gebeurde iets en ze tuimelden over de reling. Ze vielen beiden drie verdiepingen naar beneden en landden op een zware luifel die hun val brak – min of meer – maar ze gleden van die luifel af en vielen nog eens drie verdiepingen naar een andere luifel… en toen nog een… en nog een… en nog een… en nog twee verdiepingen naar de luifel boven de deuren van het gebouw.

In het ziekenhuis, toen de inspecteur aan Karina en Darren uitlegde wat er gebeurd was, besloot hij met. “Dat is wat we denken dat er gebeurd is, naar ons beste weten. Maar er waren duizend dingen die mis hadden kunnen gaan. Ik kan echt niet zeggen waarom jullie niet dood zijn.”

Een luide stem uit de gang bulderde: “Precies!”

Wat vind je van dit Tiener Sexverhaal?

Gemiddelde beoordeling: 0 / 5. Aantal stemmen: 0

Dit bericht is nog niet beoordeeld. Laat weten wat je ervan vindt!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.